«πάσχα» το πέρασμα στην δίχως όρια ελευθερία

Μοιάζει να απουσιάζει από το επίπεδο του συνειδητού (να αγνοείται ή ασυνείδητα να απωθείται) η πρόδηλη πραγματικότητα ότι η ελευθερία των επιλογών είναι εξ ορισμού (καταγωγικά) παγιδευμένη. Παγιδευμένη στις δυναστικές απαιτήσεις του ορμέμφυτου εγωκεντρισμού, της ενστικτώδους ιδιοτέλειας, στις περίτεχνες, μεθοδικές εκμεταλλεύσεις των παντοδύναμων ορμών από την ψυχολογική υποβολή και χειραγώγηση: Δηλαδή από τη διαφήμιση, την προπαγάνδα, την ηδονικά καμουφλαρισμένη (και γι’ αυτό κατά κανόνα ανεπίγνωστη) «πλύση εγκεφάλου». Νομίζουμε ότι επιλέγουμε οδοντόκρεμα, κόμμα, ιδεολογία, «πεποιθήσεις» και συμπεριφορές του γούστου μας, της απόλυτας δικής μας προτίμησης. Και στην πραγματικότητα, έχουν επιλέξει άλλοι «πριν από μας, για μας», με αποκλειστικό κριτήριο τα δικά τους συμφέροντα, έξοχοι μαστόροι της παραπλάνησης, του εξουσιασμού των δικών μας ορμών.

Kαι να που οι Xριστιανοί κομίζουν μιαν ανατρεπτική της οντολογικής ειμαρμένης εμπειρική μαρτυρία. Δεν εξαγγέλλουν καινούργια «θρησκεία», συγκροτούν καινούργια «εκκλησία»: πραγμάτωση και φανέρωση καινούργιου τρόπου ύπαρξης και συνύπαρξης. Oχι πια την «πάνδημη» πραγμάτωση της πόλεως, το κοινόν άθλημα να σκοπεύει ο δήμος (η κοινωνία της χρείας) την κοινωνίαν του αληθούς (την αθανασία του τρόπου της συμπαντικής λογικότητας). H εκκλησία των Xριστιανών σκοπεύει στην υπαρκτική ελευθερία από κάθε προκαθορισμό και αναγκαιότητα, όπως αυτή φανερώθηκε στο ιστορικό πρόσωπο του Xριστού.

Tα «σημεία» των ενεργημάτων του Xριστού και η ψηλαφημένη από μάρτυρες ανάστασή του παραπέμπουν στην ελευθερία και όχι στην αναγκαιότητα ως Aιτιώδη Aρχή του υπαρκτικού γεγονότος. O Θεός είναι ελεύθερος και από τη θεότητά του, είναι ελευθερία αγάπης, «παραφορά ερωτικής αγαθότητος». H αγάπη του γίνεται κόσμος – κόσμημα, κάλλος και σοφία κλήσης μανικού εραστή προς το ερώμενο λογικό πλάσμα του, τον άνθρωπο. Eλεύθερος από τη θεότητά του γίνεται άνθρωπος και ελεύθερος από την ανθρωπότητά του νικάει «της φύσεως τους όρους»: ανίσταται εκ νεκρών. Eτσι συνεγείρει «παγγενή τον Αδάμ» στη δυνατότητα της υπαρκτικής ελευθερίας, χαρίζει στον «πηλόν» τον τρόπο της αθανασίας: την αυτοπαραίτηση και αυτοπροσφορά, την παντοδυναμία του αληθινού έρωτα, της νίκης καταπάνω στον θάνατο.

αποσπασμα:  Ελευθερία από την ειμαρμένη Ημερομηνία δημοσίευσης: 23 Απριλίου 2011

Χρῆστος Γιανναρᾶς

Άνθρωποι ή Απάνθρωποι;

"Ο εγκεφαλικός φλοιός είναι ένα διαρκώς μεταβαλλόμενο βιολογικό σύστημα. Αυτό είναι η πλαστικότητα του εγκεφάλου η οποία εξυπηρετεί όλες τις λειτουργίες, ανάμεσα στις οποίες τη μάθηση και τη μνήμη. Η πλαστικότητα και ο αρχιτεκτονικός χάρτης του εγκεφάλου διαμορφώνονται υπό την άμεση επίδραση του περιβάλλοντος και όχι των γονιδίων.

Ο συνδυασμός της αλληλεπίδρασης γονιδίων και περιβάλλοντος διαμορφώνει τις νοητικές λειτουργίες. Ο εγκέφαλος μπορεί να μεταβληθεί ανά πάσα στιγμή, δεν χάνει ποτέ την πλαστικότητά του όσο ο άνθρωπος είναι υγιής και σε όλη τη διάρκεια της ζωής παράγει νέα κύτταρα.

Σήμερα ξέρουμε ότι με τη μάθηση παράγονται νευρικά κύτταρα στον εγκέφαλο ενώ το στρες και οι αρνητικοί παράγοντες καταστρέφουν τα νευρικά κύτταρα του εγκεφάλου" εξηγεί ο κ Σκαραγκάς.

Μπορούμε να καταλάβουμε την ανθρώπινη σημερινή κουλτούρα απο την επιβολή του ατόμου επάνω στα βασικά  ένστικτα που τον διαχωρίζουν απο την κτηνώδη συμπεριφορά της υπόλοιπης φύσης.

Άνθρωποι ή Απάνθρωποι?

Στο βασίλειο των ζώων συνοπτικά αναφέρονται 4 είδη ενστίκτων: -αυτοσυντήρησης, -συμβίωσης, - σεξουαλικά και - των γεννητόρων.

*Στο ένστικτο αυτοσυντήρησης ανήκουν τα ένστικτα της διατροφής, της αποστροφής, της μαχητικότητας, της φυγής.

*Το ένστικτο συμβίωσης είναι αναγκαίο για τη δημιουργία και τη διατήρηση της ομάδας.

*Το σεξουαλικό αναφέρεται στη διαιώνιση του είδους.

*Και των γεννητόρων αφορά την ανατροφή, εκπαίδευση, προφύλαξη των νεογέννητων.

Το παράδοξο των καιρών μας…

είναι πως έχουμε υψηλότερα κτίρια, αλλά ηθική χαμηλότερη, πιο φαρδείς δρόμους, αλλά πιο στενούς ορίζοντες.

Ξοδεύουμε περισσότερα, αλλά έχουμε λιγότερα, αγοράζουμε περισσότερα, αλλά χαιρόμαστε λιγότερο.

Έχουμε μεγαλύτερα σπίτια και πιο μικρές οικογένειες, περισσότερες ανέσεις αλλά λιγότερο χρόνο.

Περισσότερη μόρφωση και γνώση αλλά λιγότερη κρίση, περισσότερους ειδικούς και ακόμη περισσότερα προβλήματα, περισσότερα φάρμακα αλλά λιγότερη υγεία.
Πίνουμε πολύ, καπνίζουμε πολύ, ξοδεύουμε απερίσκεπτα, χαμογελάμε λιγότερο, οδηγούμε πολύ γρήγορα, θυμώνουμε περισσότερο, ξυπνάμε κουρασμένοι, βλέπουμε πολύ τηλεόραση και διαλογιζόμαστε πολύ λίγο έως και καθόλου.
Πολλαπλασιάσαμε τις ιδιοκτησίες μας αλλά μειώσαμε τις αξίες.

Μιλάμε πολύ , αγαπάμε λιγότερο και μισούμε συχνά.

Μάθαμε πως να κερδίζουμε τα προς το ζην αλλά όχι πως να ζούμε.

Προσθέσαμε χρόνια στην ζωή μας αλλά όχι ζωή στα χρόνια.

Πήγαμε και ήρθαμε στο φεγγάρι αλλά δεν γνωρίζουμε τον διπλανό μας.

Κατακτήσαμε τον εξωτερικό χώρο αλλά όχι τον “εσωτερικό”.

Δημιουργήσαμε μεγαλύτερα πράγματα αλλά όχι καλύτερα

Έχουμε κατακτήσει το άτομο αλλά όχι τις προκαταλήψεις.

Προσχεδιάζουμε περισσότερα, αλλά πραγματοποιούμε λιγότερα.

Κατασκευάζουμε μεγαλύτερους και πιο ισχυρούς υπολογιστές για να περιέχουν περισσότερες πληροφορίες, αλλά επικοινωνούμε όλο και λιγότερο.

Αυτοί είναι οι καιροί των fast food και της αργής χώνεψης, μεγάλων ανθρώπων και μικρών χαρακτήρων, των μεγάλων κερδών και των φτωχών σχέσεων.

Αυτοί είναι οι καιροί των διπλών μισθών και των περισσότερων χωρισμών, σπίτια πιο όμορφα αλλά διαλυμένες οικογένειες.

Αυτοί είναι οι καιροί των γρήγορων ταξιδιών, πάνες μιας χρήσης, της χαμένης ηθικής, των σχέσεων μιας νύχτας, των υπέρβαρων και των χαπιών που κάνουν για όλα από το να χαρείς, στο να ηρεμήσεις μέχρι και να αυτοκτονήσεις.

Είναι οι καιροί όπου πολλά φαίνονται και υπάρχουν στην “βιτρίνα αλλά το μαγαζί είναι άδειο”.

 George Carlin

Ατομικότητα, η κληρονομιά των τελευταίων 30 ετών

Αυτό που πραγματικά πληγώθηκαν είναι η ανθρώπινη σχέση, η οικογενειακή ζωή, αυτά που πραγματικά έχουν σημασία για εμάς. Το μόνο πράγμα που κάνει τον άνθρωπο ευτυχισμένο δεν είναι το χρήμα. Είναι ξεκάθαρο ότι, πέρα απο ένα σημείο, έχουμε πολύ μικρό όφελος απο τον πλούτο. Αυτό που πραγματικά μας κάνει ετυχισμένους είναι οι άλλοι άνθρωποι. 

Είναι η σχέση μας με τους άλλους ανθρώπους που βλάφτηκε τα τελευταία 30 χρόνια. 

Συνεργαζόμαστε λιγότερο, δενόμαστε λιγότερο απο ποτέ, παντρευόμαστε λιγότερο και ο γάμος μας απειλείται παραπάνω απο ποτέ, και όλες οι σχέσεις που αντιπροσωπεύουν της μόνιμης ανεπιφύλακτης αγάπης των ανθρώπων, διαβρώνονται ή καταστρέφονται. 

Αυτή είναι η πραγματική κληρονομιά των τελευταίων 30 ετών και κατά κάποιο τρόπο πρέπει να συνέλθουμε και να επανεξανθρωπίσουμε τις ζωές μας. Αλλιώς όχι μόνο θα είναι άσχημες, κτηνώδες και μικρές, αλλά θα είναι και πολύ μοναχικές. 

Phillip Blond

Η Δύση αρχίζει να κατανοεί ότι το ανθρώπινό της έργο αποτυγχάνει. Η Δύση ήταν πεπεισμένη ότι αν ωθήσετε τους ανθρώπους να επιτύχουν ατομικά, η συσσωρευμένη επίτευξη των ατόμων θα οδηγήσει σε μια επιτυχημένη κοινωνία. Αυτό που η Δύση αρχίζει τώρα να συνειδητοποιεί είναι ότι το ατομικό επίτευγμα χωρίς να περιλαμβάνει τους ευάλωτους στην κοινωνία είναι μύθος. Η σκέψη ήταν: κάνε τη ζωή σου, να είσαι ατομικά επίδοξος, και μετά θα είσαι ατομικά επιτυχημένος και μετά θα είσαι ατομικά ευδόκιμος, και μετά θα είσαι ατομικά ετυχισμένος. Καταλήγεις να τα κάνεις αυτά σε μια γυάλα και η γυάλα έχει περιορισμένο ύψος και είναι περιοριστική και στο τέλος πεθαίνεις απο έλλειψη οξυγόνου. 

Ο άνθρωπος ζει επειδή επιδιώκει δεσμούς και επειδή τροφοδοτείτε απο αγάπη. Έτσι το απομονωμένο επιτυχημένο άτομο τελικά καταρρέει. 

Camila Batmanghelidjh

Για να βρείτε ένα σκοπό στη ζωή ΠΡΕΠΕΙ να είναι έξω απο τον εαυτό σας. 

Η παρθένος θα συλλάβει και θα γεννήσει γιο, ο οποίος θα ονομαστεί « Εμμανουήλ» (Θεός μαζί μας )

Σ᾽ αυτή την ομιχλώδη και πνιγηρή ατμόσφαιρα, η εορτή των Χριστουγέννων έρχεται να προσφέρει παρήγορο φως. Να βεβαιώσει ότι ο Υιός του Θεού έγινε άνθρωπος για να μείνει εσαεί “μεθ᾽ ἡμῶν”. Ο Θεός δεν μας εγκαταλείπει, έστω και αν συχνά Τον λησμονούμε και συμπεριφερόμαστε σαν να μην υπάρχει. Ο Χριστός καταργεί, με τρόπους θαυμαστούς, τα ανθρωπίνως αδύνατα… 

H  πίστη και η προσωπική σχέση με τον Χριστό, αποδεσμεύουν και ενεργοποιούν κρυμμένες μέσα μας δυνάμεις για την υπέρβαση των ανθρωπίνως αδυνάτων, Μεταγγίζουν συγχρόνως εκπληκτική ζωτικότητα στην ανθρώπινη ψυχή, για να αντέχει και στις πιο αντίξοες συνθήκες στερήσεως, κατατρεγμού, πιέσεων, και να συνεχίζει να δρα με αισιοδοξία δημιουργική. Την εμπειρία αυτή συμπυκνώνει η μαρτυρία του Αποστόλου Παύλου: “Πάντα ἰσχύω ἐν τῷ ἐνδυναμοῦντί με Χριστῷ” (Φιλιπ. 4:13).

Αναστάσιος, Αρχιεπίσκοπος Tιράνων, Δυρραχίου και πάσης Αλβανίας

«Όλος ο κόσμος παλεύει για ενότητα, ειρήνη, αγάπη. Βρίσκονται όλα αυτά όμως στην οικονομία; Στον ανταγωνισμό των εξοπλισμών; Στον ανταγωνισμό γενικά; Γίνεται όλο και πιο εμφανές πως υπάρχει μια όλο και βαθύτερη επιθυμία γι’ αυτό που θα φθάσει αληθινά στην καρδιά της ανθρωπότητας, ως το φως της ζωής, που θα φωτίσει τα πάντα. Η «καρδιά» όμως αυτή δεν είναι κανείς άλλος από τον Ίδιο τον Χριστό. Και δεν υπάρχει κανένας άλλος δρόμος γι’ αυτήν την καρδιά εκτός από το δρόμο που Αυτός έδωσε με την εντολή της αγάπης».

Πλάνη, αγαπητέ μοι

«Πλάνη, αγαπητέ μοι, καθ'; εαυτήν ονομάζεται η ουσιώδης εκ της ευθείας και αληθείας απομάκρυνσις, αρνούμενη ως ειπείν την αλήθεια και το ψευδός ασπασμένη».

Κάθε διαβολικόν επίτευγμα ασφαλώς ολέθριον είναι, και κανείς δεν διαφωνεί. Εκείνο όμως πού συγκεντρώνει την μεγαλύτερην πονηρίαν και κακίαν, είναι

και λέγεται πλάνη στην γενικότητα της· και η ουσία της είναι όλη η απάτη, όλον το ψέμα, όλος ο δόλος και η διαστροφή κάθε ορθής πραγματικότητας. Και τι παράξενον αυτό, αφού ο δημιουργός και γεννήτωρ της διάβολος είναι ο «ψεύστης και ο πατήρ αυτού»;

 Η αρχή της συνήθως μοιάζει με την πρώτη μορφή της απάτης, πού ο αρχέκακος απάτησε τους προπάτορας, με παραλλαγή δηλαδή του σχήματος ή του πράγματος και μέσου, όχι όμως και της φύσεως. Ο ληστής αυτός διάβολος παρακολουθεί την ροπήν του θελήματος του ανθρώπου, που, ως αδυναμία ή ως προσπάθεια και αιχμαλωσία, παραμένει και απασχολεί τον νουν και σιγά-σιγά και την θέλησιν και έτσι απ'; εδώ ευρίσκει θύραν και εισέρχεται. Η τεχνική του πολέμου, εδώ, είναι ευμέθοδη και ύπουλη. Δεν βιάζεται, δεν πιέζει, δεν βαρύνεται να καρτερεί, έως ότου λάβει ικανά εχέγγυα της επιτυχίας του, και ιδίως, εάν το πάθος πού επικρατεί είναι πολύφορον, για να έχει έτσι μεγαλύτερον κέρδος εκ της νίκης του. Η τόση επιμονή του πονηρού στην πάλην αυτήν, είναι να αιχμαλωτίσει τον άνθρωπον στην εσφαλμένην ιδέαν και πλάνην διότι ο πόλεμος, εδώ, δεν είναι σωματικός, στα πάθη δηλαδή πού ανήκουν στο επιθυμητικόν μέρος, αλλά κυρίως στο λογιστικόν. Είναι μάλλον πόλεμος της διανοίας, σε ό,τι ανήκει στον νουν και στην θεωρίαν, γιατί τώρα η θέσις και η κατάστασις του αγωνιστού βρίσκεται σ' αυτήν την σφαίρα.

Στα αρχικά ακόμη στάδια, εάν ελέω Θεού ανακύψη ο παρασυρθείς και ζήτηση θεραπείαν, υπάρχει ελπίς να θεραπευθή τη επεμβάσει της Εκκλησίας. Αν όμως προχωρήση η πλάνη βαθύτερα, ώστε, κατά τον Γέροντα, «αν πλέον επέλθη η δηλητηρίασις του νοητού αίματος, είναι αληθώς πλέον κατά πολλά δύσκολον» και δικαίως θεωρείται ως δυσέκνιπτον η πλάνη.

«Και έσται η εσχάτη πλάνη χείρων της πρώτης»

πηγή με όλο το άρθρο:http://www.paterikiorthodoxia.com/2013/10/to-evdomo-salpisma-ti-einai-i-plani-tou-diavolou.html