Ισως οι Δαίμονες που φοβόμαστε να ήταν οι Άγγελοι που σκοτώσαμε!

 Να κλειστείς, να σωπάσεις, σχεδόν να βουβαθείς, μια επιθυμία να διαφύγεις μέσα στον ίδιο σου τον εαυτό, να σταματήσεις να ξέρεις, να καταλαβαίνεις, να πράττεις. Να σταματήσεις να αντιστέκεσαι, μια επιλογή ασκητισμού που αποφάσισες ένα λεπτό προτού υποκύψεις στους συμβιβασμούς του πραγματικού.

Αν τη λέξη ζωή την αντικαταστήσουμε με εκείνη του είναι, της ύπαρξης, τότε το να ενδιαφέρεται κανείς για το είναι, και όχι για το σκοπό του είναι, ισοδυναμεί με το να θεωρεί το είναι ως το ύψιστο και έσχατο αγαθό, και όχι ως μέσο για κάποιον ηθικό σκοπό. Αν τοποθετήσουμε το θέμα αυτό στα πλαίσια της θεολογίας, το καίριο ερώτημα του σκοπού της θείας ενανθρωπήσεως είναι αν ο Χριστός ήλθε για να μας κάνει καλύτερους ανθρώπους, ηθικούς κ,τ. λ. ή για να μας κάνει να υπάρχουμε. Όλη η δυτική παράδοση βλέπει την Ενανθρώπηση ως τρόπο ηθικής τελειώσεως του ανθρώπου, ενώ οι Έλληνες Πατέρες της Εκκλησίας εστιάζουν τον σκοπό της ενανθρωπήσεως στην υπέρβαση του θανάτου ως απειλής για το είναι του ανθρώπου (Αθανάσιος). Η ελευθερία για τον Ντοστογιέφσκι είναι οντολογικό και όχι ηθικό ζήτημα: ο άνθρωπος δεν ενδιαφέρεται για το πώς θα χρησιμοποιήσει την ύπαρξή του ή πώς θα τη βελτιώσει, αλλά γι’ αυτή την ίδια την ύπαρξή του. Γι’ αυτό, όπως στην περίπτωση του Κυρίλοβ στους Δαιμονισμένους, αλλά και σε άλλες περιπτώσεις, ο Ντοστογιέφσκι ωθεί το θέμα της ελευθερίας στα υπαρξιακά του άκρα: ελευθερία σημαίνει ή να αποδεχθείς την ύπαρξη ως δώρο Κάποιου (του Θεού) ή να αρνηθείς την ίδια σου την ύπαρξη (να αυτοκτονήσεις), αν θέλεις να μην αποδεχτείς τον Θεό (δηλαδή να κάνεις τον εαυτό σου Θεό).

Ο Οδυσσέας κόβει δέντρα για την κατασκευή της σχεδίας.
Dawe, Philip, 1776, χαλκογραφία.
Λονδίνο, Βρετανικό Μουσείο 

Διαμάχη της συνείδησης με τον ίσκιο της

ΔEN ΥΠΑΡΧΕΙ ΛΟΓΟΣ ΝΑ ΔΙΑΤΥΠΩΣΟΥΜΕ ΤΟ ΚΑΘΗΚΟΝ που επιφόρτισε η εποχή μας σαν ηθική απαίτηση. Καλύτερα να ξεκαθαρίσουμε την ψυχολογική κατάσταση του κόσμου, ώστε να μπορεί να τη δει ακόμα και ένας μύωπας και να δώσουμε υπόσταση σε λέξεις και ιδέες για να μπορεί να ακούει ακόμη και ο βαρήκοος.

Ο φόβος που τα δικτατορικά κράτη γέμισαν τελευταία τον άνθρωπο δεν είναι τίποτε λιγότερο από το αποκορύφωμα όλων των φρικαλεοτήτων για τις οποίες ενοχοποιήθηκαν οι πρόγονοί μας στο κοντινό παρελθόν. 

Το κακό που διαφαίνεται στον άνθρωπο και που αναμφίβολα κατοικεί μέσα του έχει γιγαντιαίες διαστάσεις, ώστε τα λόγια της Εκκλησίας για το προπατορικό αμάρτημα και η αναγωγή του στη σχετικά αθώα παρέκκλιση του Αδάμ και της Εύας να είναι σχεδόν ευφημισμός. Η κατάσταση είναι πολύ χειρότερη και έχει πρόστυχα υποτιμηθεί. 

ΕΠΕΙΔΗ ΑΠΟΤΕΛΕΙ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΠΙΣΤΕΥΩ ότι ο άνθρωπος είναι μόνο όσα γνωρίζει η συνείδησή του, θεωρεί τον εαυτό του άκακο, προσθέτοντας έτσι στην κακοήθεια και την ηλιθιότητα. Δεν αρνείται τα όσα έχουν συμβεί και εξακολουθούν να συμβαίνουν, αλλά είναι πάντα οι «άλλοι» που τα κάνουν. Και όταν αυτές οι πράξεις απομακρύνονται στο παρελθόν, γρήγορα και βολικά, βυθίζονται στη θάλασσα της λησμονιάς, και επανέρχεται η κατάσταση μιας χρόνιας και ακαθόριστης δυσφορίας που περιγράφουμε σαν «κανονικότητα». Τίποτε δεν εξαφανίστηκε και τίποτε καλό δεν έγινε. Το κακό, η ενοχή, η βαθιά συνειδησιακή ανησυχία και η μεταμφιεσμένη προδοσία βρίσκονται μπροστά μας, αρκεί να μπορούμε να τα δούμε. Ο άνθρωπος τα δημιούργησε.

ΤΟ ΑΝ ΤΟ ΕΓΚΛΗΜΑ ΔΙΑΠΡΑΧΘΗΚΕ σε προηγούμενες γενιές ή συντελείται σήμερα, παραμένει ένα σύμπτωμα της πανταχού παρούσας προδιάθεσης και για αυτό καλά θα έκανε κανείς να «σκέφτεται πότε-πότε το κακό», γιατί μόνο ο βλάκας αρνείται μόνιμα τις συνθήκες της ίδιας του της ύπαρξης. Αλήθεια, αυτή η άρνηση είναι ο καλύτερος τρόπος για να γίνει κάποιος όργανο του κακού. Η πραότητα και η αφέλεια βοηθάνε τόσο, όσο και κάποιον που πάσχει από χολέρα. Τουναντίον κατευθύνουν στον «άλλο» την προβολή του μη αναγνωρισμένου κακού. Αυτό δυναμώνει τη θέση του αντίπαλου, επειδή η προβολή μεταφέρει στην άλλη πλευρά τον φόβο που αθέλητα και μυστικά αισθανόμαστε για το δικό μας κακό και αυξάνει αξιόλογα την απειλή του. 

Είναι ανυπόφορη η σκέψη πως πρέπει να αναλάβουμε τις προσωπικές ευθύνες όλης αυτής της ενοχής. Γι’ αυτό, προτιμάμε να αντικαθιστούμε το κακό με εγκληματίες ή ομάδες εγκληματιών, ενώ «νίπτουμε τας χείρας μας» στην αθωότητα και την άγνοια της γενικής ροπής προς το κακό. ΑΝΑΛΟΓΙΖΟΜΕΝΟΙ ΟΤΙ ΤΟ ΣΥΓΧΡΟΝΟ ΚΑΚΟ επισκιάζει το καθετί που βασανίζει συνεχώς το ανθρώπινο γένος, πρέπει να αναρωτηθεί πώς συμβαίνει και παρ’ όλη την πρόοδό μας στην απονομή δικαιοσύνης, την ιατρική και την τεχνολογία, παρ’ όλη την ενασχόλησή μας με τη ζωή και την υγεία, έχουν εφευρεθεί τερατώδεις καταστροφικές μηχανές που μπορούν εύκολα να εξολοθρεύσουν το ανθρώπινο είδος.

ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΛΗΘΕΙΑ ΠΩΣ Ο ΣΗΜΕΡΙΝΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ είναι ικανός για μεγαλύτερα κακά από τον αρχαίο ή τον πρωτόγονο άνθρωπο. Μάλλον διαθέτει αποτελεσματικότερα μέσα για να συνειδητοποιήσει τη ροπή του προς το κακό. Καθώς η συνείδησή του πλάτυνε και διαφοροποιήθηκε, η ηθική του φύση εγκαταλείφθηκε. Να το μεγάλο πρόβλημα που έχουμε μπροστά μας σήμερα. Η λογική από μόνη της δεν επαρκεί. 

Αν γινόταν παγκόσμια συνείδηση πως κάθε διαχωρισμός και ανταγωνισμός οφείλεται στον διαχωρισμό των ψυχικών αντιθέτων, θα γνωρίζαμε πού να επιτεθούμε.

ΚΑΘΕ ΑΜΕΣΗ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΠΟΙΗΣΗΣ δεν είναι παρά μόνο «διαμάχη της συνείδησης με τον ίσκιο της» μεγεθυμένη από την ψευδαίσθηση του αληθινού αγώνα. Ο αποφασιστικός παράγοντας βρίσκεται στο κάθε ξεχωριστό άτομο που δεν βρίσκει λύση για τον δυαδισμό του.

 Απόσπασμα από το βιβλίο Ανεξερεύνητος Εαυτός, εκδόσεις Ιάμβλιχος. 

 Καρλ Γκούσταβ Γιουνγκ (26 Ιουλίου 1875-6 Ιουνίου 1961)

 [Πηγή: www.doctv.gr]

Άνθρωποι ή Απάνθρωποι;

"Ο εγκεφαλικός φλοιός είναι ένα διαρκώς μεταβαλλόμενο βιολογικό σύστημα. Αυτό είναι η πλαστικότητα του εγκεφάλου η οποία εξυπηρετεί όλες τις λειτουργίες, ανάμεσα στις οποίες τη μάθηση και τη μνήμη. Η πλαστικότητα και ο αρχιτεκτονικός χάρτης του εγκεφάλου διαμορφώνονται υπό την άμεση επίδραση του περιβάλλοντος και όχι των γονιδίων.

Ο συνδυασμός της αλληλεπίδρασης γονιδίων και περιβάλλοντος διαμορφώνει τις νοητικές λειτουργίες. Ο εγκέφαλος μπορεί να μεταβληθεί ανά πάσα στιγμή, δεν χάνει ποτέ την πλαστικότητά του όσο ο άνθρωπος είναι υγιής και σε όλη τη διάρκεια της ζωής παράγει νέα κύτταρα.

Σήμερα ξέρουμε ότι με τη μάθηση παράγονται νευρικά κύτταρα στον εγκέφαλο ενώ το στρες και οι αρνητικοί παράγοντες καταστρέφουν τα νευρικά κύτταρα του εγκεφάλου" εξηγεί ο κ Σκαραγκάς.

Μπορούμε να καταλάβουμε την ανθρώπινη σημερινή κουλτούρα απο την επιβολή του ατόμου επάνω στα βασικά  ένστικτα που τον διαχωρίζουν απο την κτηνώδη συμπεριφορά της υπόλοιπης φύσης.

Άνθρωποι ή Απάνθρωποι?

Στο βασίλειο των ζώων συνοπτικά αναφέρονται 4 είδη ενστίκτων: -αυτοσυντήρησης, -συμβίωσης, - σεξουαλικά και - των γεννητόρων.

*Στο ένστικτο αυτοσυντήρησης ανήκουν τα ένστικτα της διατροφής, της αποστροφής, της μαχητικότητας, της φυγής.

*Το ένστικτο συμβίωσης είναι αναγκαίο για τη δημιουργία και τη διατήρηση της ομάδας.

*Το σεξουαλικό αναφέρεται στη διαιώνιση του είδους.

*Και των γεννητόρων αφορά την ανατροφή, εκπαίδευση, προφύλαξη των νεογέννητων.

Το παράδοξο των καιρών μας…

είναι πως έχουμε υψηλότερα κτίρια, αλλά ηθική χαμηλότερη, πιο φαρδείς δρόμους, αλλά πιο στενούς ορίζοντες.

Ξοδεύουμε περισσότερα, αλλά έχουμε λιγότερα, αγοράζουμε περισσότερα, αλλά χαιρόμαστε λιγότερο.

Έχουμε μεγαλύτερα σπίτια και πιο μικρές οικογένειες, περισσότερες ανέσεις αλλά λιγότερο χρόνο.

Περισσότερη μόρφωση και γνώση αλλά λιγότερη κρίση, περισσότερους ειδικούς και ακόμη περισσότερα προβλήματα, περισσότερα φάρμακα αλλά λιγότερη υγεία.
Πίνουμε πολύ, καπνίζουμε πολύ, ξοδεύουμε απερίσκεπτα, χαμογελάμε λιγότερο, οδηγούμε πολύ γρήγορα, θυμώνουμε περισσότερο, ξυπνάμε κουρασμένοι, βλέπουμε πολύ τηλεόραση και διαλογιζόμαστε πολύ λίγο έως και καθόλου.
Πολλαπλασιάσαμε τις ιδιοκτησίες μας αλλά μειώσαμε τις αξίες.

Μιλάμε πολύ , αγαπάμε λιγότερο και μισούμε συχνά.

Μάθαμε πως να κερδίζουμε τα προς το ζην αλλά όχι πως να ζούμε.

Προσθέσαμε χρόνια στην ζωή μας αλλά όχι ζωή στα χρόνια.

Πήγαμε και ήρθαμε στο φεγγάρι αλλά δεν γνωρίζουμε τον διπλανό μας.

Κατακτήσαμε τον εξωτερικό χώρο αλλά όχι τον “εσωτερικό”.

Δημιουργήσαμε μεγαλύτερα πράγματα αλλά όχι καλύτερα

Έχουμε κατακτήσει το άτομο αλλά όχι τις προκαταλήψεις.

Προσχεδιάζουμε περισσότερα, αλλά πραγματοποιούμε λιγότερα.

Κατασκευάζουμε μεγαλύτερους και πιο ισχυρούς υπολογιστές για να περιέχουν περισσότερες πληροφορίες, αλλά επικοινωνούμε όλο και λιγότερο.

Αυτοί είναι οι καιροί των fast food και της αργής χώνεψης, μεγάλων ανθρώπων και μικρών χαρακτήρων, των μεγάλων κερδών και των φτωχών σχέσεων.

Αυτοί είναι οι καιροί των διπλών μισθών και των περισσότερων χωρισμών, σπίτια πιο όμορφα αλλά διαλυμένες οικογένειες.

Αυτοί είναι οι καιροί των γρήγορων ταξιδιών, πάνες μιας χρήσης, της χαμένης ηθικής, των σχέσεων μιας νύχτας, των υπέρβαρων και των χαπιών που κάνουν για όλα από το να χαρείς, στο να ηρεμήσεις μέχρι και να αυτοκτονήσεις.

Είναι οι καιροί όπου πολλά φαίνονται και υπάρχουν στην “βιτρίνα αλλά το μαγαζί είναι άδειο”.

 George Carlin

Ατομικότητα, η κληρονομιά των τελευταίων 30 ετών

Αυτό που πραγματικά πληγώθηκαν είναι η ανθρώπινη σχέση, η οικογενειακή ζωή, αυτά που πραγματικά έχουν σημασία για εμάς. Το μόνο πράγμα που κάνει τον άνθρωπο ευτυχισμένο δεν είναι το χρήμα. Είναι ξεκάθαρο ότι, πέρα απο ένα σημείο, έχουμε πολύ μικρό όφελος απο τον πλούτο. Αυτό που πραγματικά μας κάνει ετυχισμένους είναι οι άλλοι άνθρωποι. 

Είναι η σχέση μας με τους άλλους ανθρώπους που βλάφτηκε τα τελευταία 30 χρόνια. 

Συνεργαζόμαστε λιγότερο, δενόμαστε λιγότερο απο ποτέ, παντρευόμαστε λιγότερο και ο γάμος μας απειλείται παραπάνω απο ποτέ, και όλες οι σχέσεις που αντιπροσωπεύουν της μόνιμης ανεπιφύλακτης αγάπης των ανθρώπων, διαβρώνονται ή καταστρέφονται. 

Αυτή είναι η πραγματική κληρονομιά των τελευταίων 30 ετών και κατά κάποιο τρόπο πρέπει να συνέλθουμε και να επανεξανθρωπίσουμε τις ζωές μας. Αλλιώς όχι μόνο θα είναι άσχημες, κτηνώδες και μικρές, αλλά θα είναι και πολύ μοναχικές. 

Phillip Blond

Η Δύση αρχίζει να κατανοεί ότι το ανθρώπινό της έργο αποτυγχάνει. Η Δύση ήταν πεπεισμένη ότι αν ωθήσετε τους ανθρώπους να επιτύχουν ατομικά, η συσσωρευμένη επίτευξη των ατόμων θα οδηγήσει σε μια επιτυχημένη κοινωνία. Αυτό που η Δύση αρχίζει τώρα να συνειδητοποιεί είναι ότι το ατομικό επίτευγμα χωρίς να περιλαμβάνει τους ευάλωτους στην κοινωνία είναι μύθος. Η σκέψη ήταν: κάνε τη ζωή σου, να είσαι ατομικά επίδοξος, και μετά θα είσαι ατομικά επιτυχημένος και μετά θα είσαι ατομικά ευδόκιμος, και μετά θα είσαι ατομικά ετυχισμένος. Καταλήγεις να τα κάνεις αυτά σε μια γυάλα και η γυάλα έχει περιορισμένο ύψος και είναι περιοριστική και στο τέλος πεθαίνεις απο έλλειψη οξυγόνου. 

Ο άνθρωπος ζει επειδή επιδιώκει δεσμούς και επειδή τροφοδοτείτε απο αγάπη. Έτσι το απομονωμένο επιτυχημένο άτομο τελικά καταρρέει. 

Camila Batmanghelidjh

Για να βρείτε ένα σκοπό στη ζωή ΠΡΕΠΕΙ να είναι έξω απο τον εαυτό σας. 

Το υποσυνείδητο εκδικείται τη νύχτα.

Αισθήματα σαν ξωτικά, αγγέλοι με φτερά, είναι οι σκέψεις της ψυχής.

΄Αλογες οι ανάγκες μα λογικά καρφιά οι στερημένοι πόθοι. 

Όταν τα σύνεφα σμιχθούν οι κεραυνοί χτυπάνε, καίνε, τους ασώματους καρπούς.

Ψυχή ταλαίπωρη, φυλακισμένη στους πόθους, κοίτα τα όνειρά σου, κόψε τα όρια της λογικής, πέτα στον άρχοντά σου. 

Μην ρωτάς τις πιστευμένες σιγουριές της μοναξιάς του Εδώ, 

θα σε κρατήσουν όμοιρο. 

Πάρε τον χρόνο σου, δώρο στο άπειρο. Σκύψε στα όνειρα, κάνε κόμπο τον σκοπό, νιώσε τον πόνο και την δύναμή του μάζεψε για να πετάς και να κοιτάς τον φίλο της ζωής τον οδηγό.

Παγίδα των ψευδαισθήσεων

Ο Τζωρτζ Στράτον γνωστός αμερικανός ψυχολόγος, έκανε το εξής πείραμα: σφράγισε το ένα του μάτι καλά, ενώ στο άλλο του μάτι, προσάρμοσε ένα φακό, ο οποίος είχε την ιδιότητα να αντιστρέφει όλα τα αντικείμενα. Για μέρες ολόκληρες ο Στράτον έβλεπε όλα τα αντικείμενα αντεστραμμένα. Γρήγορα όμως ο εγκέφαλος προσαρμόστηκε στα καινούργια αυτά δεδομένα, και ενώ μέσω του φακού στην αρχή έβλεπε αντεστραμμένα τα αντικείμενα, με την προσαρμογή του εγκεφάλου του τα έβλεπε πάλι κανονικά, σα να μη φόραγε το φακό. Μετά από λίγες ημέρες ο Στράτον, αφαιρώντας αυτόν το φακό, με έκπληξη διαπίστωσε ότι έβλεπε τα πάντα γύρω του αντεστραμμένα. Μέχρις ότου με την πάροδο των ημερών ο εγκέφαλος του προσαρμόστηκε και πάλι στα καινούργια δεδομένα και άρχισε να βλέπει τα πράγματα κανονικά. Αυτό αποδεικνύει ότι το μάτι μας δεν βλέπει ακριβώς αυτό το οποίο συμβαίνει αλλά βλέπει αυτό που ο εγκέφαλος μας το διατάζει να βλέπει.

Tabidu = Γιατρός

Juha = ηλίθιος

…Η παρούσα κρίση, αλλά όχι και η ημερομηνία κατά την οποία θα ξέσπαγε, μπορούσε να προβλεφθεί ήδη από την εποχή κατά την οποία ο πρόεδρος Τζόνσον πανηγύριζε για ην ικανότητα του καπιταλισμού να εξασφαλίζει την αέναη επέκταση και ευημερία.Μπορούσε να προβλεφθεί όχι μόνο γιατί κανένα σύστημα δεν μπορεί να αναπτύσσεται επ’ άπειρο αλλά και γιατί, ήδη από εκείνη την εποχή, ήταν προφανείς οι δυσκολίες που συναντούσε η αμερικάνικη οικονομία στις προσπάθειές της να εξασφαλίσει την κατανάλωση μιας ολοένα αυξανόμενης παραγωγής.

Ο Δημόκριτος, δίδασκε ότι υπάρχουν δυο μορφές γνώσης. Μια γνήσια και η άλλη νόθα. Στην νόθα ανήκουν: η όραση, η ακοή, η οσμή, η γεύση και η αφή. Η άλλη μορφή γνώσης αποκτάται μέσω του νου και είναι γνήσια. Στο επίπεδο της θεολογίας ο ομότιμος καθηγητής της θεολογικής σχολής του πανεπιστημίου Αθηνών Ηλίας Οικονόμου στο βιβλίο του ''Θεολογική οικολογία'' αναφέρει: Ο άκτιστος Θεός βουλήθηκε και η βούληση του υλοποιήθηκε σε αισθητή και μη αισθητή κτίση. Έτσι υπάρχουν οι εξής πραγματικότητες. Η πραγματικότητα του άκτιστου τριαδικού Θεού και η πραγματικότητα της κτίσεως ως αποτέλεσμα της θείας βουλήσεως, η οποία υποδιαιρείτε σε: 1ον μη αισθητή κτήση αθέατου μεγαλείου, 2ον σε αισθητή κτίση τεραστίας διαστάσεως, εκτάσεως, όγκου, ποικιλίας και δυνάμεως και τέλος 3ον σε μεικτή, από αισθητό και μη αισθητό στοιχείο κτίση. Αν αναφερθούμε ειδικότερα στον καταρρέοντα δυτικό πολιτισμό, τον οποίο όλοι βιώνουμε, αυτός έχει ως βασική αξία και στόχο την έννοια της ύλης. Η ύλη για τη σημερινή επιστημονική, κοινωνική και θεολογική δομή αποτελεί ένα αντικειμενικό γεγονός του οποίου την ύπαρξη κανένας δεν μπορεί να αμφισβητήσει. Στο βωμό της θεοποιημένης ύλης και των παραγώγων της, οι δυτικές κοινωνίες θυσιάζουν το σύνολο των ανθρώπινων αξιών τους, όπως τη ελευθερία, τη δικαιοσύνη ακόμη και την ανθρώπινη αξιοπρέπεια.

Κάπου εκεί όσα έχω χρεωμένα ζω

Μήπως θαρρέψει ο άνθρωπος

Και ψάξει στα χαμένα

Και βάλει χώρια τα καλά

Χώρια τα στερημένα

Όταν ο Ντα Βίντσι σχεδίαζε τον μυστικό δείπνο, έψαχνε διάφορους ανθρώπους σαν πρότυπο, για να δώσει στα πρόσωπα που είχε στο μυαλό του, το αντίστοιχο βάθος. Είχε διαλέξει έναν νεαρό, πανέμορφο (ήταν γνωστές οι προτιμήσεις του στο αντρικό φύλο), για να αποτυπώσει στο πρόσωπο του, το πρόσωπο του Ιησού Χριστού. Όταν τελείωσε τον ευχαρίστησε και κινήθηκε σε αναζήτηση προσώπων για τους μαθητές του. Μετά από χρόνια βρήκε κάποιον ρακένδυτο, ξιπασμένο ζητιάνο, άσχημο και απεριποίητο. Όταν του ζήτησε να τον ζωγραφίσει για να απεικονίσει τον Ιούδα, ο άνθρωπος ξέσπασε σε κλάματα. «Μην κλαις» του είπε, «θα μπορούσε να είναι ο οποιοσδήποτε». Ο άνθρωπος με δάκρυα στα μάτια του απάντησε «Δεν κλαίω για την επιλογή σου, κλαίω γιατί εγώ ήμουν κάποτε που χρησιμοποίησες σαν εικόνα του Χριστού»

Όλα μέσα μας είναι και ο Χριστός και ο Ιούδας. Οι επιλογές μας, καθορίζουν το ποιόν μας και προβάλλουν αυτό που πραγματικά είμαστε και όχι αυτό που νομίζουμε πως είμαστε.

Η αυτογνωσία είναι  η γνώση του εαυτού μας, των αρετών ή αδυναμιών μας. Είναι κάτι το σκληρό γι’ αυτούς που θέλουν να διατηρούν προσωπείο, είναι όμως ευλογία για όσους αγαπούν την αλήθεια.

Όταν πέσουν οι μάσκες, όλα βγαίνουν στο φως.

Σκέψου...... Think

Σε καμιά περίπτωση μην πάρεις υπνωτικό ΚΑΙ καθαρτικό ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΑ!



Τελικά κάποιος σκέφτηκε! ?.....ότι δεν μπορούμε να κάνουμε κάθαρση απο τις κακές συνήθειες ενώ ταυτόχρονα κοιμόμαστε ζώντας με τις γνωστές μας συνήθειες! .....όλα μένουν επάνω μας!!!
Πως θα αλλάξει αυτός ο κόσμος?



"καρδία συντετριμμένη και τεταπεινωμένη ο Θεός ουκ εξουθενώσει"