ΕΚΕΙ ΑΚΡΙΒΩΣ ΠΑΙΖΕΤΑΙ ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΤΟΥΣ....στο πολτοποιημένο Μυαλό

Ποια είναι τα όνειρά σου άνθρωπε;


Μπορείς να εξυπηρετείς τα συμφέροντα του εχθρού σου;


Μπορείς να γελάς όταν ακούς την αλήθεια που σε καταστρέφει, απο κάποιον που μπορεί να σε κάνει να γελάσεις προασπιζόμενος την θανάτωση μετά την σύλληψή σου;

Μπορείς να πηγαίνεις κόντρα στην συνείδησή σου;

Σε τι πιστεύεις ... αναρωτήθηκες ποτέ;

Μπορείς να εξυπηρετείς τα συμφέροντα του εχθρού σου για τον ψεύτικο εγωισμό σου;

«Στα θέματα της πίστεως και στα θέματα της πατρίδος δε χωράνε υποχωρήσεις। Πρέπει να είναι κάποιος σταθερός, αμετακίνητος». Αυτή η φράση του γέροντος Παϊσίου αποκτά τραγική βεβαιότητα στις μέρες της καθολικής παγκοσμιοποίησης, που βιώνουμε όλοι στο πετσί μας. Το παγκόσμιο κεφάλαιο, με πρωτοπόρο τους Αμερικανούς, έχει υποτάξει με δέλεαρ τον πλούτο τις ηγέτιδες τάξεις και τα Μ.Μ.Ε. της υφηλίου. Μέσω αυτών των επιχειρηματιών, κομμάτων, κυβερνήσεων, καναλιών, εφημερίδων και με μια καλή ενορχηστρωμένη επίθεση στο λαό με γνώμονα το πάντα επίκαιρο σύνθημα «άρτο και θεάματα», στη σύγχρονη εκδοχή του, δηλαδή tittytainment , «διασκέδαση και αισχρά θεάματα», έχουν καταφέρει να αποκοιμήσουν τους λαούς. Στη θέση κάθε «παράδοσης», «συντήρησης» και «θρησκείας» προβάλλεται τώρα η «πρόοδος» και ο «εκσυγχρονισμός». Όταν βέβαια τα κανάλια αδειάζουν και δεν προβάλλουν κάθε λογής συρφετό με στόχο τον εκμαυλισμό των θεατών και την αποβολή .............κάθε ηθικού ενδοιασμού.

πηγή: http://www.xfd.gr/%CE%B5%CE%B8%CE%BD%CE%B9%CE%BA%CE%AC/%CE%B5%CF%80%CE%B1%CE%BD%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7-%CF%84%CF%8E%CF%81%CE%B1-2

ΤΩΝ ΔΥΟ ΠΙΣΤΕΩΝ

ΣΤΟΝ άνθρωπο υπάρχουν δύο πίστεις. Η μία πίστη είναι η εγκεφαλική, η λογική πίστη της αποδοχής. Ο άνθρωπος εδώ αποδέχεται κάτι λογικό και πιστεύει σ’ αυτό που αποδέχεται. Αυτή όμως δεν είναι πίστη που δικαιώνει τον άνθρωπο.

Όταν η Αγ. Γραφή λέγει, ότι ο άνθρωπος με μόνη της πίστη σώζεται, δεν εννοεί απλά την πίστη της αποδοχής. Η άλλη πίστη είναι η καρδιακή πίστη, η πίστη της καρδιάς, διότι δεν υπάρχει η πίστη αυτή στη λογική, δηλ. στη διάνοια, αλλά στο χώρο της καρδιάς. Η πίστη αυτή είναι δώρο του Θεού και ονομάζεται « ενδιάθετη πίστη».

Ο πιστός, κινούμενος στο χώρο της υπερφυσικής γνώσης ή γνώσης του ακτίστου, δεν καλείται να μάθει κάτι (μεταφυσικά) ή να αποδεχθεί κάτι (λογικά), αλλά να "πάθει" κάτι, κοινωνώντας μαζί του. Αυτό συντελείται με την ένταξη του ο έναν τρόπο ζωής (μέθοδος), πού οδηγεί στη θεία γνώση.

Κατά τον Ι. Δαμασκηνό, πού συνοψίζει και στο σημείο αυτό την προηγούμενη πατερική παράδοση: "Αδύνατον ευρεθήναι εν τη κτίσει εικόνα απαραλλάκτως εν εαυτή τον τρόπον της αγίας Τριάδος παραδεικνύουσαν. Το γαρ κτιστόν, και σύνθετον και ρευστόν και περιγραπτόν και σχήμα έχον και φθαρτόν, πώς σαφώς δηλώσει την πάντων τούτων απηλλαγμένην υπερούσιον θείαν ουσίαν"।

0ι δύο γνώσεις

Η άρση της (φαινομενικής) αντινομίας στο χώρο της γνωσιολογίας επιτυγχάνεται αγιογραφικά-πατερικά με τη σαφή διάκριση δύο γνώσεων/σοφιών, της "θείας" ή "άνω" και της "κάτω" ή "θύραθεν". Η πρώτη είναι υπερφυσική, ενώ η δεύτερη η φυσική γνώση, πού ανταποκρίνεται στη σαφή διάκριση Ακτίστου και κτιστού, Θεού και κτίσης. Οι δύο αυτές γνώσεις απαιτούν και δύο γνωστικές μεθόδους.

Μέθοδος της θειας σοφίας-γνώσης είναι η καρδιακή κοινωνία του ανθρώπου με το Άκτιστο, η οποία συντελείται με την παρουσία της άκτιστης ενέργειας του Τριαδικού Θεού μέσα στην καρδιά. Μέθοδος της ενδοκοσμικής σοφίας-γνώσης είναι η επιστήμη, η οποία λειτουργεί με την άσκηση της διανοητικής/λογικής δύναμης του ανθρώπου. Ορθόδοξα οι δύο γνώσεις και οι μέθοδοι τους ιεραρχούνται.

Η μέθοδος της υπερφυσικής γνωσιολογίας ονομάζεται στην Ορθόδοξη παράδοση η σ υ χ α σ μ ό ς και ταυτίζεται με τη νήψη-κάθαρση της καρδιάς. Ο ησυχασμός ταυτίζεται με την Ορθοδοξία. Ορθοδοξία έξω από την ησυχαστική πράξη είναι πατερικά αδιανόητη. Ο ησυχασμός στην ουσία του είναι ασκητική-θεραπευτική αγωγή, κάθαρση της καρδιάς από τα πάθη για την αναζωπύρηση της νοερής λειτουργίας μέσα στην καρδιά. Πρέπει εδώ να σημειωθεί, ότι η μέθοδος του ησυχασμού ως θεραπευτική αγωγή είναι καθαρά επιστημονική-θετική. Γι' αυτό και η θεολογία υπό τις ορθές προϋποθέσεις, ανήκει στις θετικές επιστήμες (π. Ι. Ρωμανίδης). Η κατάταξη της πανεπιστημιακά, από το 12ο αι. στις θεωρητικές επιστήμες, οφείλεται στη μεταβολή της θεολογίας στη Δύση σε μεταφυσική. Όσοι, συνεπώς, ανατολικοί απορρίπτουν τη θεολογία, φανερώνουν τον εκδυτικισμό τους, διότι στην ουσία καταδικάζουν και απορρίπτουν ένα παραμόρφωμα (καρικατούρα), πού εκλαμβάνεται ως θεολογία.

« όταν έλθει το τέλειον καταργηθήσεται η πίστις και η ελπίδα και μένει μόνη η αγάπη»। Και η αγάπη αυτή είναι η θέωση. Στη θέωση καταργείται η γνώση που είναι η νοερά ευχή και μένει μόνο η αγάπη.

Αυτός που δεν καταλαβαίνει την σιωπή σου

δεν θα μπορεί να καταλάβει ούτε και τα λόγια σου.

Πηγές: http://nefthalim.blogspot.com/2011/03/blog-post_212.हटमल
http://www.egolpion.com/pisth_episthmh.el.aspx

Πώς να λάμψω εδώ, σ’ αυτό τον κόσμο.

Botticelli, St. Augustine

Θεέ μου, Θεέ μου, τι βάσανα δεν γνώρισα και τι εξευτελισμούς όταν ήμουν παιδί, και το μόνο που μου πρότειναν σαν κανόνα ενάρετης ζωής ήταν να είμαι υπάκουος σε ανθρώπους που μοναδικό τους ενδιαφέρον ήταν να με διδάξουν ένα πράγμα: πώς να λάμψω εδώ, σ’ αυτό τον κόσμο, και πώς να διαπρέψω στις τέχνες της φλυαρίας για να κερδίσω ανθρώπινες τιμές και πλούτη. Με στείλαν τότε στο σχολείο να μάθω γράμματα. Όμως μου ήταν αδύνατον να καταλάβω ο άμοιρος γιατί είναι τέλος πάντων τόσο χρήσιμα. Και όμως, λίγο να έκανα πως τεμπελιάζω, οι μεγάλοι με έδερναν, και έβρισκαν άριστη αυτήν τη μέθοδο. Και σ’ αυτούς τους δρόμους προχωρούσα, δρόμους γεμάτους αγκάθια που είχαν ανοίξει αμέτρητοι πρόγονοι μας για να περάσουμε κι εμείς, φορτωμένοι με διπλούς κόπους και βάσανα, εμείς οι γιοι του Αδάμ.
Όμως από τότε, Κύριε, γνωρίζαμε ανθρώπους που προσεύχονταν στ’ όνομα σου. Από αυτούς τους ανθρώπους μάθαμε, όσο βέβαια μπορούσαμε, να σε σκεφτόμαστε σαν κάποιον μεγάλο που μπορεί, ακόμα κι αν δεν μας φανερώνεται, να μας ακούει και να μας συντρέχει. Κι έτσι άρχισα, παιδί ακόμη, να προσεύχομαι σε σένα, «στήριγμα και καταφυγή μου», κι έσπασα τα δεσμά της γλώσσας – ήμουν μικρός, μα τι φωνή έβγαλα! – για να σ’ επικαλεστώ και να σε εκλιπαρήσω να μη με δέρνουν στο σχολείο. Και όταν δεν άκουγες τα παρακάλια μου, «για να μην παραδοθώ στην ανοησία», τότε οι μεγάλοι, ακόμη και οι γονείς μου που ήθελαν μόνο το καλό μου, γελούσαν όταν έτρωγα τις ξυλιές, που τότε ήταν για μένα ό,τι χειρότερο και ό,τι πιο προσβλητικό.
Κύριε, έχω τούτη την απορία. Μπορεί άραγε να υπάρξει ένας άνθρωπος με γενναία καρδιά, που να σου έχει δοθεί με μιαν αγάπη άνευ ορίων – όμως αυτό μπορεί επίσης να το κάνει και μια απλοϊκή καρδιά – αναρωτιέμαι λοιπόν, μπορεί άραγε να υπάρξει ένας άνθρωπος με τόσο μεγάλη αγάπη μέσα του, τόσο δεμένος μαζί σου που να μην λογαριάζει πια ούτε τα σουβλιά ούτε τα σιδερένια νύχια και όλα τα άλλα σύνεργα των βασανιστηρίων – δηλαδή όλα αυτά που τα τρέμουν οι άνθρωποι σ’ ολόκληρη την οικουμένη, και σου προσπέφτουν και σε ικετεύουν για να τους γλιτώσεις –, και αυτός ο ίδιος άνθρωπος να γελά με αυτούς που τα φοβούνται; Και όμως αυτό έκαναν οι γονείς μου όταν γελούσαν βλέποντας με να τρώω ξύλο από το δάσκαλο. Γιατί, αληθινά, αυτό το ξύλο το έτρεμα σαν βασανιστήριο, και με την ίδια δύναμη σε ικέτευα να με προφυλάξεις. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι λιγόστευαν και οι αταξίες μου, αφού δεν έγραφα ούτε διάβαζα και δεν είχα το μυαλό στα γράμματα όσο μου ζητούσαν.
Δεν υστερούσα σε μνήμη ή σε ευφυΐα। Ευδόκησες, Κύριε, να έχω αρκετή για την ηλικία μου. Μου άρεσε όμως να παίζω, και γι αυτό με τιμωρούσαν άνθρωποι που έκαναν τα ίδια και απαράλλαχτα. Όμως οι μεγάλοι τα παιχνίδια τους τα ονομάζουν «σοβαρές υποθέσεις». Δηλαδή οι μεγάλοι τιμωρούν τα παιδιά για πράγματα που κάνουν οι ίδιοι, και κανείς δεν λυπάται ούτε αυτά ούτε εκείνους, ενώ θα έπρεπε να τους λυπάται όλους. Τώρα ένας δίκαιος κριτής ίσως να το έβρισκε σωστό που ως παιδί τιμωρήθηκα, όταν ξεμυαλιζόμουν και αφοσιωνόμουν στην μπάλα και τα παιχνίδια, αντί να μαθαίνω τα μαθήματα που, όταν μεγάλωνα, θα γίνονταν στα χέρια μου ένα άλλο επιζήμιο παιχνίδι. Αυτός όμως που με χτυπούσε δεν έκανε και τίποτε διαφορετικό από εκείνο που κάνει ένας μεγάλος όταν συμβεί να τον νικήσει, ακόμη και στην πιο ασήμαντη συζήτηση, ένας συνάδελφος του. Η οργή και η ζήλια που πνίγουν τους μεγάλους είναι διπλάσια από αυτά που δοκίμαζα εγώ όταν με κέρδιζε στη μπάλα ο συμπαίκτης μου.

http://mogolospolemistisvalkaniosagrotis.blogspot.com/2007/11/914-1015.html

35 εκατομμύρια νόμοι

Αναφέρεται σε σύγχρονο βιβλίο που κυκλοφορεί, ότι στον πλανήτη μας, σ’ όλα τα κράτη, υπάρχουν περίπου 35 εκατομμύρια νόμοι. Και μ’ αυτούς τους νόμους προσπαθούν τα κράτη να επιβάλλουν την δικαιοσύνη και να αναχαιτίσουν το κάθε λογής κακό και την κάθε παρανομία. Προσπαθούν να ρυθμίσουν, ώστε οι σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων να είναι ομαλές και να μη καταντά η κοινωνία μας ζούγκλα. Μ’ άλλα λόγια οι ανθρώπινοι νόμοι είναι τα αναχώματα, τα υδατοφράγματα, με τα οποία προσπαθεί η κοινωνία μας να μη τη πνίξει ο ορμητικός ωκεανός του κακού.

Παρόλη αυτή τη πληθώρα των νόμων, το κακό θριαμβεύει και τα θετικά αποτελέσματα είναι ελάχιστα। Κι αυτό γιατί πολλοί από τους νόμους είναι δυσνόητοι και περίπλοκοι. Άλλοι είναι σχεδιασμένοι κατά τέτοιο τρόπο, ώστε ο καθένας να τους ερμηνεύει σύμφωνα με το συμφέρον του. Άλλοι είναι τόσο μακροσκελείς και έχουν τόση έκταση, που μια ολόκληρη ζωή δε φθάνει για να τους διαβάσει κανείς. Για παράδειγμα η νομοθεσία της Ε.Ο.Κ. αποτελείται από 40.000 σελίδες. Φαντασθείτε 40 τόμους των 40.000 σελίδων· και να τους διαβάσει κανείς είναι αδύνατο, και να έχει έστω και μία γενική εικόνα ακατόρθωτο. Έτσι οι νόμοι καταντούν σαν τον ιστό της αράχνης, που πιάνει μεν τα μικρά έντομα, αφήνει όμως τα μεγάλα ζώα να περάσουν. Δηλαδή τις πιο πολλές φορές πιάνουν τους απλούς, τους αδυνάτους, τους πτωχούς ανθρώπους, κι όχι τους ισχυρούς, τους μορφωμένους, τους πλουσίους, οι οποίοι κατορθώνουν να τους έχουν πάντοτε με το μέρος τους.

Όλοι ωστόσο αυτοί οι νόμοι θα ήταν άχρηστοι। Όλα τα κοινοβούλια- τα εργοστάσια αυτά παραγωγής νόμων- θα ήταν άχρηστα, αν είχε τη στοιχειώδη λογική ο άνθρωπος ν’ ακούσει και να εφαρμόσει ένα και μοναδικό νόμο. Ο νόμος αυτός ούτε περίπλοκος είναι, ούτε δυσνόητος ώστε να χρειάζονται δικηγόροι για την ερμηνεία του, ούτε αποτελείται από 40.000 σελίδες όπως το δίκαιό της Ε.Ο.Κ॥ Ο νόμος αυτός αποτελείται μόνο από δώδεκα λέξεις, περιέχεται στο κατά Λουκά ευαγγέλιο (6,31), και αναφέρει τα εξής· «καθώς θέλετε ίνα ποιώσιν υμίν οι άνθρωποι, και υμείς ποιείτε αυτοίς ομοίως».

Όλα τα καθήκοντα του ανθρώπου προς τον συνάνθρωπό του, όλες οι υποχρεώσεις του, συμπυκνωμένες μόνο σε δώδεκα λέξεις। Αυτό όπως καταλαβαίνετε μόνο ένας θα μπορούσε να το κατορθώσει. Μόνο ο θεάνθρωπος Ιησούς Χριστός θα μπορούσε να δώσει τον χρυσό αυτό κανόνα. Είναι τόσο μικρός σε έκταση, ώστε μπορεί να τον αποστηθίσει ο καθένας. Είναι τόσο απλός, ώστε μπορεί και ο πλέον αγράμματος να τον κατανοήσει πλήρως. Είναι τόσο πλήρης, ώστε να μη υπάρχει ανάγκη συμπληρώσεως με άλλες επιταγές. Είναι τόσο βαθύς και σοφός, ώστε όλη η σοφία του κόσμου και όλες οι θεωρίες των φιλοσόφων να φαντάζουν μπροστά του σαν ψελλίσματα νηπίων.

Πηγή: http://www.pmeletios.com/ar_meletios/evagelia/xrisos__iperlogos_kanonas.html

Πνευματική κρίση-Ο Άνθρωπος είναι Σκοπός και όχι Μέσο

ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΠΑΪΣΙΟΣ

- Γέροντα, γιατί πρέπει να ζητάμε από τον Θεό να μας βοηθάη ,αφού ξέρει τις ανάγκες μας;

- Γιατί υπάρχει ελευθερία. Και μάλιστα, όταν πονάμε για τον πλησίον μας και Τον παρακαλούμε να τον βοηθήση, πολύ συγκινείται ο Θεός ,γιατί τότε επεμβαίνει, χωρίς να παραβιάζεται το αυτεξούσιο. Ο Θεός έχει όλη την καλή διάθεση να βοηθήση τους ανθρώπους που υποφέρουν. Για να τους βοηθήση όμως, πρέπει κάποιος να τον παρακαλέση. Γιατί, αν βοηθήση κάποιον ,χωρίς κανείς να Τον παρακαλέση, τότε ο διάβολος θα διαμαρτυρηθεί και θα πη: « Γιατί τον βοηθάς και παραβιάζεις το αυτεξούσιο; Αφού είναι αμαρτωλός, ανήκει σε εμένα » .

Εδώ βλέπει κανείς και την μεγάλη πνευματική αρχοντιά του Θεού, που ούτε στον διάβολο δίνει το δικαίωμα να διαμαρτυρηθεί. Για αυτό θέλει να Τον παρακαλούμε, για να επεμβαίνη – και θέλει ο Θεός να επεμβαίνη αμέσως, αν είναι για το καλό μας - , και να βοηθάη τα πλάσματά Του ανάλογα με τις ανάγκες τους. Για τον κάθε άνθρωπο ενεργεί ξεχωριστά, όπως συμφέρει στον καθέναν καλύτερα.

Τα πάντα διοικούνται από τον Θεό Λόγο , δεν τα διοικούν οι Αμερικανοί , ούτε οι Εβραίοι … Αυτοί επικρατούν μια φορά , διότι το επιτρέπει ο Θεός για να παιδεύει τους δικούς του .

Ο παλαιός Ισραήλ , οι παλαιοί ευσεβείς , που ήταν Εβραίοι , εκπαιδεύτηκαν επτάκις । Και εβδομήκοντα χρόνια ήσαν αιχμάλωτοι στους Χαλδαίους (τους σημερινούς Πέρσες)।

πηγές: http://agioritikesmnimes.pblogs.gr/2010/11/1778-gerontas-mwyshs-agioreiths-diexodos-sthn-syghronh-pnefmatik.हटमल
http://www.agioritikovima.gr/site/index.php?option=com_content&view=category&layout=blog&id=120&Itemid=403




"Εάν θέλεις να "πιάσεις" τον Θεό, για να σε ακούσει, όταν προσευχηθείς,γύρισε το κουμπί στη ταπείνωση,γιατί σ'αυτήν την συχνότητα εργάζεται ο Θεός"