Η λογική επικαλείται
τον ορατό κόσμο σαν μαρτυρούμενη ένδειξη ύπαρξης
(..όταν ορώ τα έργα των χεριών Σου../ψαλμός)


Επίγεια μάτια αδυνατούν να ατενίσουν το «απρόσιτο» φως, που η θεότητα "οικεί"

Δευτέρα, 17 Νοεμβρίου 2014

Ισως οι Δαίμονες που φοβόμαστε να ήταν οι Άγγελοι που σκοτώσαμε!

 Να κλειστείς, να σωπάσεις, σχεδόν να βουβαθείς, μια επιθυμία να διαφύγεις μέσα στον ίδιο σου τον εαυτό, να σταματήσεις να ξέρεις, να καταλαβαίνεις, να πράττεις. Να σταματήσεις να αντιστέκεσαι, μια επιλογή ασκητισμού που αποφάσισες ένα λεπτό προτού υποκύψεις στους συμβιβασμούς του πραγματικού.


Αν τη λέξη ζωή την αντικαταστήσουμε με εκείνη του είναι, της ύπαρξης, τότε το να ενδιαφέρεται κανείς για το είναι, και όχι για το σκοπό του είναι, ισοδυναμεί με το να θεωρεί το είναι ως το ύψιστο και έσχατο αγαθό, και όχι ως μέσο για κάποιον ηθικό σκοπό. Αν τοποθετήσουμε το θέμα αυτό στα πλαίσια της θεολογίας, το καίριο ερώτημα του σκοπού της θείας ενανθρωπήσεως είναι αν ο Χριστός ήλθε για να μας κάνει καλύτερους ανθρώπους, ηθικούς κ,τ. λ. ή για να μας κάνει να υπάρχουμε. Όλη η δυτική παράδοση βλέπει την Ενανθρώπηση ως τρόπο ηθικής τελειώσεως του ανθρώπου, ενώ οι Έλληνες Πατέρες της Εκκλησίας εστιάζουν τον σκοπό της ενανθρωπήσεως στην υπέρβαση του θανάτου ως απειλής για το είναι του ανθρώπου (Αθανάσιος). Η ελευθερία για τον Ντοστογιέφσκι είναι οντολογικό και όχι ηθικό ζήτημα: ο άνθρωπος δεν ενδιαφέρεται για το πώς θα χρησιμοποιήσει την ύπαρξή του ή πώς θα τη βελτιώσει, αλλά γι’ αυτή την ίδια την ύπαρξή του. Γι’ αυτό, όπως στην περίπτωση του Κυρίλοβ στους Δαιμονισμένους, αλλά και σε άλλες περιπτώσεις, ο Ντοστογιέφσκι ωθεί το θέμα της ελευθερίας στα υπαρξιακά του άκρα: ελευθερία σημαίνει ή να αποδεχθείς την ύπαρξη ως δώρο Κάποιου (του Θεού) ή να αρνηθείς την ίδια σου την ύπαρξη (να αυτοκτονήσεις), αν θέλεις να μην αποδεχτείς τον Θεό (δηλαδή να κάνεις τον εαυτό σου Θεό).


Ο Οδυσσέας κόβει δέντρα για την κατασκευή της σχεδίας.
Dawe, Philip, 1776, χαλκογραφία.
Λονδίνο, Βρετανικό Μουσείο 

4 σχόλια:

  1. O καταιγισμός των χρωμάτων σε ένα ηλιοβασίλεμα, το θάμβος ομορφιάς και ευωδιάς στον ανθό ή στον πολύχυμο καρπό, η σταγόνα της βροχής, άκρη στο φύλλο, που η αχτίδα του ήλιου την κάνει διαμαντόπετρα, μπορεί να είναι συνάντηση προσωπική τόσο εναργής και κατακέφαλη με την ετερότητα δημιουργού Προσώπου. Aλλά είναι εξίσου πιθανό, να προσπεράσει ο άνθρωπος το θαύμα του κάλλους και την ιλιγγιώδη σοφία.
    Χρ. Γιαννναράς


    Γλυκιά γεύση, τρυφερά συναισθήματα!!!! (καταπληκτικά βιντεο)
    Εξαιρετικός!!!

    Καλημέρα!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Ανώνυμος!
    Απορώ, πάτερ μου, πώς ο Θεός επιτρέπει να υπάρχη εν τη υπ’ αυτού δημιουργηθείση φύσει αίσθημα ισχυρότερον της εις αυτόν πίστεως.

    ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΠΑΠΑΔΙΑΜΑΝΤΗΣ “ΟΙ ΕΜΠΟΡΟΙ ΤΩΝ ΕΘΝΩΝ”

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΑ!!!!

    Να κλειστείς, να σωπάσεις, σχεδόν να βουβαθείς, μια επιθυμία να διαφύγεις μέσα στον ίδιο σου τον εαυτό, να σταματήσεις να ξέρεις, να καταλαβαίνεις, να πράττεις.

    ΕΛΘΕ ΚΥΡΙΕ...

    ΜΕ ΕΦΤΙΑΞΕΣ ΚΑΛΑ ΜΠΡΟ...ΚΑΛΟ ΒΡΑΔΥ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Pistos 788!
    Το ψεύδος και η πλάνη ειναι οι κυρίαρχοι της καθημερινότητας, προσπαθώντας να καταργήσουν την εμπιστοσύνη μεταξύ των ανθρώπων, ως άλλος όφις! Θα έρθει και το μήλο όταν η μοναξιά θα είναι το κυρίαρχο συναίσθημα και η δίψα θα έχει στεγνώσει τα αισθητήρια της ψυχής. Μέσα σ' αυτό το σκοτάδι, η ψυχή, πυροβολεί τον φόβο χωρίς διάκριση. Θέλω να πω, καλό το σχέδιο, αλλά πάντα "λίγο" για την τελική έκβαση! Ειναι άλλωστε ύβρις να πιστεύει ο άνθρωπος πως οι αμαρτίες του έχουν την δύναμη να νικήσουν "Τον παράδεισο" που με το αίμα του στον Σταυρό, εξαγόρασε ο Αναμάρτητος.
    Ο σπόρος μπηκε στην καρδιά του ανθρώπου και αν αφεθεί στον Γεωργό των ψυχών,με λίγο πότισμα θα ανθίσει........ https://www.youtube.com/watch?v=ssH7Y7ZJk0Y&spfreload=10
    υ.γ βρες λοιπόν μπρο....διψάμε!

    ΑπάντησηΔιαγραφή