Η λογική επικαλείται
τον ορατό κόσμο σαν μαρτυρούμενη ένδειξη ύπαρξης
(..όταν ορώ τα έργα των χεριών Σου../ψαλμός)


Επίγεια μάτια αδυνατούν να ατενίσουν το «απρόσιτο» φως, που η θεότητα "οικεί"

Τετάρτη, 10 Απριλίου 2013

Το Σενάριο του Θεού


Κάποτε ένας μεγάλος μουσικός
Διάβασε τα λόγια κάποιου
Που ασχολείτο με την Αστρονομία.
Έγραφε:
Έχω εξερευνήσει το Σύμπαν
Με το τηλεσκόπιό μου
Και δεν βρήκα πουθενά τον Θεό!
Τότε κάθησε και του έγραψε κάποιος τα εξής:
Αγαπητέ μου
Μετά από αυτό που διάβασα
Πήρα το βιολί μου…
Εξέτασα σχολαστικά κάθε του κομμάτι.
Ως και τις χορδές του έβαλα κάτω από το μικροσκόπιο.
Κι’ όμως, πουθενά δεν βρήκα μουσική…




 Ανεξιχνίαστες οι βουλές του Θεού


Κάποιος αββάς που ασκήτευε και είχε παρρησία στο Θεό, τον παρακαλούσε με δάκρυα να του φανερώσει τον τρόπο που ο Θεός κρίνει και αποφασίζει σε κάποιες περιπτώσεις και που οι άνθρωποι δεν τον κατανοούν, αλλά νομίζουν ότι πρόκειται για παράξενα πράγματα. Ο Θεός όμως για πολύ καιρό δεν ήθελε να του φανερώσει τίποτα, επειδή ο άνθρωπος ποτέ δεν μπορεί να γνωρίσει και να καταλάβει τα μυστήρια του Θεού. Ο ασκητής πάλι δεν έπαυε νύχτα και μέρα να κάνει τη σχετική δέηση. Μια μέρα λοιπόν ο Θεός, θέλοντας να τον πληροφορήσει, έβαλε στην καρδιά του τον λογισμό να πάει να δει ένα γέροντα ασκητή, που βρισκόταν σε άλλο τόπο, όπου για να φτάσει κανείς έπρεπε να περπατήσει πολλές μέρες.

Σαν άρχισε την πορεία ο ασκητής, έστειλε ο Θεός στον δρόμο του έναν άγγελο με μορφή νέου καλογήρου, που τον χαιρέτησε με το «ευλόγησον πάτερ». Ο γέρων ασκητής αποκρίθηκε: «ο Θεός να σε συγχωρέσει, τέκνον μου». Τότε ο άγγελος ρώτησε τον γέροντα: «που πηγαίνεις, αββά;» και ο γέρων απάντησε: «πηγαίνω στον τάδε ασκητή να τον δω». Κι ο άγγελος είπε: «κι εγώ εκεί πηγαίνω και ας προχωρήσουμε μαζί».

Αφού περπάτησαν οι δυό τους την πρώτη μέρα, έφθασαν το βράδυ σ΄ένα χωριό και κατέλυσαν στο σπίτι ενός ευλαβούς και φιλόξενου ανθρώπου, που τους φιλοξένησε. Μάλιστα έφερε στην τράπεζα έναν ασημένιο δίσκο. Την ώρα που επρόκειτο να αναχωρήσουν, πήρε ο άγγελος τον δίσκο κρυφά, τον πέταξε στον αέρα και ο δίσκος χάθηκε. Ο γέρων σαν το είδε αυτό λυπήθηκε, όμως δεν είπε τίποτα.

 Την δεύτερη μέρα έφθασαν σε ένα άλλο χωριό, όπου τους περιποιήθηκε φιλόξενα ένας ευλαβής χριστιανός. Αυτός είχε ένα μονάκριβο γιό και τον έφερε να τον ευλογήσουν και να του δώσουν την ευχή τους. Ο άγγελος όμως την ώρα που επρόκειτο να φύγει μαζί με τον ασκητή, έπιασε το παιδί από το λαιμό και το έπνιξε. Μπροστά σ΄αυτό το θέαμα ο γέρων δοκίμασε μεγάλη έκπληξη και τρόμαξε, αλλά και πάλι δεν μίλησε.

Αφού περπάτησαν και την Τρίτη μέρα, έφθασαν σ΄ένα άλλο μέρος, αλλά επειδή δεν βρήκαν κανένα να τους υποδεχθεί κάθισαν σε μια αυλή που είχε έναν τοίχο έτοιμο να πέσει. Ο άγγελος σηκώθηκε, ανασκουμπώθηκε, τον γκρέμισε και τον ξαναέκτισε αμέσως από τα θεμέλια.

Αντικρύζοντας κι αυτό το τελευταίο ο γέροντας δεν μπόρεσε πλέον να σιωπήσει, αλλά άρχισε να του λέει: σε εξορκίζω στο όνομα του Θεού του Υψίστου να μου πεις την αλήθεια. Τι είναι αυτά που έκανες; Άγγελος είσαι ή δαίμονας; Αυτά που έκανες δεν είναι έργα ανθρώπου. Κι όταν ο άγγελος ρώτησε «τι έκανα;», ο γέροντας είπε: «χθες και προχθές που μας δέχθηκαν εκείνοι οι φιλόχριστοι άνθρωποι και μας φιλοξένησαν, εσύ του μεν ενός πήρες τον ασημένιο δίσκο και τον πέταξες στον αέρα και εξαφανίσθηκε, του Δε άλλου έπνιξες τον γιο. Και εδώ που ήρθαμε δεν μας πρόσφεραν καμμιά περιποίηση ή φιλοξενία, καταπιάστηκες με το κτίσιμο και τους ευεργετείς».
Τότε του αποκρίθηκε ο άγγελος: «άκουσε αββά, κι εγώ θα σου φανερώσω την αλήθεια των πραγμάτων. Ο πρώτος που μας δέχθηκε είναι άνθρωπος θεοφιλής και δίκαιος και διοικεί τα υπάρχοντά του κατά τις εντολές του Θεού. Εκείνος όμως ο ασημένιος δίσκος προέρχονταν από άδικη κληρονομιά και για να μην χάσει κοντά σ΄αυτόν και τον μισθό από τα καλά του έργα, με πρόσταξε ο Θεός να τον εξαφανίσω, ώστε να είναι η φιλοξενία του καθαρή και απαλλαγμένη από ανομία. Ο άλλος πάλι που μας φιλοξένησε, είναι ευλαβής και ενάρετος άνθρωπος και αν ζούσε ο γιος του, επρόκειτο να γίνει όργανο του σατανά και να διαπράξει πολλά κακά που θα έκαναν να λησμονηθούν τα καλά έργα του πατέρα του. Γι΄αυτό όρισε ο Θεός να πεθάνει κι εκείνος έτσι μικρός, για να σωθεί και η δική του ψυχή και του πατέρα του». Τότε ο γέροντας είπε: «όλα αυτά τα έκανες καλά, τι έχεις όμως να πεις για την τελευταία περίπτωση;» και ο άγγελος απάντησε: « μάθε, πάτερ, και γι΄αυτό, ότι ο νοικοκύρης αυτής της αυλής είναι κακός και άδικος και θέλει να βλάψει πολλούς, αλλά δεν το μπορεί εξαιτίας της φτώχιας του. Ο παππούς του όταν έκτιζε αυτόν τον τοίχο, έκρυψε μέσα σ΄αυτόν χρήματα πολλά, κι αν τον είχα αφήσει να πέσει, ο κακότροπος αυτός ιδιοκτήτης, θέλοντας να τον κτίσει, θα εύρισκε μέσα στα κατεδαφισμένα υλικά αυτά τα χρήματα και θα τα χρησιμοποιούσε για να κάνει το κακό που ήθελε. Γι αυτό με πρόσταξε ο Θεός να στερεώσω τον τοίχο, για να μη βρει τα χρήματα ο κακός αυτός άνθρωπος, που επρόκειτο να τα χρησιμοποιήσει στις κακές του επιθυμίες και να βλάψει τους ανθρώπους. Και ξέρει ο Θεός πότε θα τον φανερώσει, σε άνθρωπο που πρέπει και θα τον χρησιμοποιήσει σε καλά έργα. Είδες, λοιπόν πως κρίνει ο Θεός σε κάποιες περιπτώσεις, όπως ζητούσες να μάθεις. Γι αυτό πήγαινε στο κελί σου και μη σε μέλει για τα πράγματα του κόσμου, πως και γιατί γίνονται. Διότι τα κρίματα του Θεού είναι απροσμέτρητη άβυσσος, όπως είπε ο προφήτης, και οι ενέργειές Του ανεξιχνίαστες και ακατανόητες και δεν μπορεί ο άνθρωπος να γνωρίζει τα πάντα με ακρίβεια. Πίστευε λοιπόν, πάτερ, ότι ο Θεός είναι δίκαιος και δεν κάνει καμμία αδικία. Όσα επιτρέπει να γίνονται, όλα δικαίως γίνονται.

 Όταν άκουσε αυτά από τον άγγελο ο ασκητής, δόξασε τον Θεό και, αφού αποσύρθηκε στο κελλί του, στο εξής δεν εξέταζε τίποτα.


Εκ του περιοδικού Θεοδρομία.
πηγή: http://www.impantokratoros.gr

6 σχόλια:

  1. Σαν τον άσωτο το γιό ήρθα ξανά σε Σένα

    από Σένα, τόν γλυκό μου Κύριο έφυγα και κρύφτηκα,
    κάτω απ τη νύχτα χώθηκα της αγωνίας να επιβιώσω.
    από κει γέμισα πολλές δαγκωματιές και τραύματα.
    Γύρισα, ήρθα σε Σένα, και στην ψυχή μου όμως πολλές οι πληγές. ...;

    Το έλεος της χάρης Σου στάλαξε, Θεέ μου,
    τις πληγές μου άλειψε, εξάλειψε τα έλκη,
    τα μέλη μου συνάρμοσε και σύσφιξε...
    παράλυσαν...
    αφάνισε τις ουλές, μη μείνει ούτε μία, Σωτήρα,
    τέλεια γιάτρεψέ με ολόκληρο, κάνε με όπως πρίν,
    όταν δεν είχα μολυσμό ούτε μώλωπα
    ούτε πληγή να αιμορραγεί, ούτε κηλίδα, Θεέ μου,
    είχα γαλήνη, χαρά, ειρήνη και πραότητα,
    την άγια ταπείνωση και μακροθυμία,
    τον φωτισμό της υπομονής και πράξεις όμορφες,
    σε όλα υπομονή και δύναμη ανίκητη. ...

    Χάζεψα, Κύριε, αποβλακώθηκα, σε μένα ελπίζοντας,
    με πλάκωσε και μ έσυρε η αγωνία για τα υλικά
    η μέριμνα για τα βιωτικά,
    ο ταλαίπωρος, καταξέπεσα,
    ψυχράθηκα σαν το σίδερο κι έγινα μαύρος
    πολύ καιρό, ώσπου έπιασα σκουριά.

    Κι έτσι φωνάζω πάλι εσένα,
    Φιλάνθρωπε, θέλω να καθαρίσω
    να υψωθώ στην πρώτη μου Ομορφιά
    το Φώς Σου τέλεια ν απολαύσω
    Τώρα κι αδιάκοπα σέ όλους τους αιώνες.

    "Ύμνοι Θείων Ερώτων" του Αγίου Συμεών του Νέου Θεολόγου.

    ΔΙΑΓΕΙΣ ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΗ ΝΟΗΤΙΚΗ ΦΟΡΜΑ...ΛΗΓΜΕΝΑ ΑΠΟΚΛΕΙΕΤΑΙ...ΟΠΟΤΕ ΚΑΠΟΥ ΑΛΛΟΥ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΚΕΝΤΡΟ ΤΗΣ ΔΥΝΑΜΗΣ ΣΟΥ...ΓΙΟ ΜΠΡΑΔΕΡ ΓΙΟ!!!ΖΚΕ....

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Pistos 788!
    Τα μαθηματικά του Θεού
    Στο Θεό άριστα είναι όλα: και το δέκα των πέντε ταλάντων και το τέσσερα των δύο και το δύο του ενός ταλάντου. Η θεία δικαιοσύνη έχει άλλους μαθηματικούς ορούς και το ένα και ένα άλλοτε κάνουν δύο άλλοτε δύο εκατομμύρια...
    Γέροντας Παϊσιος!

    Χριστέ, η καρδιά σου ήταν καρδιά όλου του κόσμου
    μα έμεινε στην υποταγή δεμένη για να δένει
    κι αν τρόμαξαν ποτέ οι εχθροί για την πλατιά σου τη φωνή
    οι ίδιοι σου στεφανώσανε την όψη αντεστραμμένη.

    Μα ο πόνος τώρα ωρίμασε κ’ έκφραση δίκιου βρήκε η οργή,
    σπάνε οι αλυσίδες της σκλαβιάς κ’ η υπομονή σου εχάθη,
    και σε θωρώ στο νέο σταυρό, Χριστέ, στη ρόδινη αυγή,
    απ’ το στερνό σου θάνατο η ζωή χαρά να πλάθει.

    Γιάννης Ρίτσος, από τη συλλογή Τρακτέρ

    ...δεν υπάρχει αναγραφόμενη ημερομηνία λήξης! Θα την φέρει με την Δεύτερη φορά για να την ανανεώσει, εις τους Αιώνες! ..Υio Bro

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Αναδημοσιεύουμε από την εφημερίδα Ηπειρωτικόν Μέλλον (Ιούλιος 1999) το ακόλουθο απόσπασμα:

    Ήταν το καλοκαίρι του 1974.
    Τα τουρκικά στρατεύματα εισβάλλουν στην Κύπρο. Και σκορπούν το θάνατο. Στην Μόρφου συμβαίνει ένα συνταρακτικό γεγονός. Τούρκοι στρατιώτες συλλαμβάνουν 15 χριστιανούς. Τους φέρνουν στην αυλή του σπιτιού ενός Ελληνοκυπρίου δασκάλου. Και τους καταδικάζουν σε θάνατο. Ετοιμάζουν τα όπλα. Και στρέφουν τους αιχμαλώτους (άνδρες, γυναίκες, μικρά παιδιά) στον τοίχο. Θρήνος, κλαυθμός, οδυρμός. Τραγικές στιγμές για τους μελλοθανάτους. Περιμένουν μέσα σε κλίμα φόβου και αγωνίας τον Τούρκο αξιωματικό να έλθει και να διατάξει «πυρ».
    Στρέφουν τότε το νου τους και την καρδιά τους στην Ελπίδα των Απελπισμένων. Και προσεύχονται όλοι τους θερμά για το τελευταίο τους ταξίδι και ιδιαίτερα ο δάσκαλος: «Θεέ μου, συγχώρεσέ μας και δέξου μας κοντά Σου. Μνήσθητι ημών, Κύριε, εν τη Βασιλεία Σου». Ο Τούρκος αξιωματικός έρχεται. Κοιτάζει τους στρατιώτες του με τα όπλα, κοιτάζει βλοσυρός και τους μελλοθάνατους. Ρίχνει μια ματιά προς τα πάνω. Μια κληματαριά απλώνεται και σκεπάζει την αυλή. Ζητάει ένα τσαμπί σταφύλι, για να παρατείνει έτσι σκόπιμα την αγωνία των αιχμαλώτων. Παίρνει το τσαμπί. Μα, ενώ ετοιμάζεται να το φάει, ακούγεται δυνατή η φωνή του δασκάλου:

    Μην το φας! Προχτές το ράντισα με φάρμακο. Είναι ισχυρό δηλητήριο! Θα πεθάνεις!Ο αξιωματικός μένει άναυδος. Και γεμάτος κατάπληξη ρωτάει: Καλά, αφού ξέρεις, ότι σε λίγο θα δώσω διαταγή να σας σκοτώσουν, γιατί δεν με άφησες να το φάω και έτσι να με εκδικηθείς;Του απάντησε ο δάσκαλος, με ειρήνη και γαλήνη:
    Είμαι χριστιανός. Και τώρα που πρόκειται να φύγω από τον κόσμο αυτό και να παρουσιασθώ ενώπιον του Θεού, δεν θα ήθελα να βαρύνω την ψυχή μου με μια αμαρτία τόσο βαρειά.

    Ο Τούρκος αξιωματικός συγκλονίζεται, για μια ακόμα φορά. Στρέφεται και λέει στους στρατιώτες του:
    Αν έβρισκα έναν τέτοιο Τούρκο, θα έδινα και τη ζωή μου ακόμα! Μαζέψτε τα όπλα και αφήστε τους ελεύθερους όλους!
    Χρειάζονται σχόλια; Η δύναμη της χριστιανικής αγάπης, είναι ισχυρότερη από τα όπλα. Τα νικάει όλα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Ανάστατο το Άγιο Όρος και οι Άγιοι Πατέρες. Το καντήλι που βρίσκεται μπροστά από την εικόνα του Αγίου Μανδηλίου του Καθολικού στον Ι.Ν. Αγίας Άννης κουνιέται μόνο του από χθες στις 9.00 το πρωί.

    Η παράδοση αναφέρει, αλλά και όπως έχει αποδειχθεί με τα γεγονότα, ότι όταν το καντήλι κινείται στις εορτές προμηνύει ευχάριστα γεγονότα, ενώ αντιθέτως...

    όταν κινείται στις καθημερινές ημέρες πιστεύεται ότι αυτό το γεγονός είναι ένα προμήνυμα για δυσμενή γεγονότα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Εμείς μπορεί να έχουμε μια εικόνα - και αυτή πολύ περιορισμένη - του παρόντος και του παρελθόντος μόνο. Ο Θεός από την άλλη πλευρά βλέπει τα πάντα: το παρόν, το παρελθόν, και το μέλλον. Η όραση μας είναι περιορισμένη και ατελής. Η δική Του όραση είναι ολοκληρωμένη και τέλεια. Ο σύνδεσμος ανάμεσα στην δική μας όραση και στην δική Του είναι η πίστη. Η πίστη βάζει το μικρό οπτικό μας πεδίο στο δικό Του και αρνείται να ακολουθήσει και να πράξει ανάλογα με αυτά που η ατελής μας όραση βλέπει. Αντ’ αυτού, εμπιστεύεται τα μάτια Εκείνου τον οποίο πιστεύει: του Θεού. Όταν η πίστη μας δοκιμάζεται, τότε δοκιμαζόμαστε και μείς να πάρουμε την εμπιστοσύνη μας από τα μάτια του Θεού και να την βάλουμε στα δικά μας μάτια. Ας μην προσπαθούμε να απαντήσουμε όλα τα ερωτηματικά που έχουμε, βασισμένοι στο μικρό πεδίο ορατότητας των ματιών μας. Τα συμπεράσματα που πιθανόν να βγάλουμε μπορεί να μην είναι σωστά. Απεναντίας, ας εμπιστευτούμε τις ψυχές μας σ’ Αυτόν "σαν σε πιστό Δημιουργό σε αγαθοποιία". Αυτός ΞΕΡΕΙ ΠΑΝΤΑ τι κάνει, έστω και αν υπάρχουν πράγματα η κατανόηση των οποίων μπορεί να είναι δύσκολη και ίσως όχι άμεση.




    Φύγαν τα μάτια μας αλλά προπορεύονταν οι ψυχές μας
    Στη συνάντησή τους μες στους ουρανούς
    Έλαμψε καθαρή στιγμή
    Τρεμούλιασμα εναγώνιο
    Το πιστό καθρέφτισμα των σωθικών μας

    Πιο ψηλά

    Στην ενωμένη μοναξιά των άστρων της

    Θρονιάζεται η Γαλήνη

    Γιατί την απαλλάξαμε από το κορμί μας
    Γιατί την εξαντλήσαμε από τις ελπίδες μας
    Γιατί της φέραμε τάμα την Ιδέα μας

    Ξαναγεννάει αισθήματα.
    ΕΛΥΤΗΣ (προσανατολισμοι)


    Πανέμορφα σχόλια!!!!!
    Εξαιρετική ανάρτηση!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Ανώνυμος
    Και ξέρεις κάτι, το ποτήρι όταν είναι γεμάτο ακόμη κι ας μην έχει μέσα δηλητήριο, είναι γεμάτο. Είτε κρασί έχει, είτε δηλητήριο είναι γεμάτο, και εμείς θέλουμε να μείνει άδειο, ώστε να βρει χώρο και τόπο να κεράσει ο Θεός την παρουσία Του.

    π .Λίβυος

    ΑπάντησηΔιαγραφή