Η λογική επικαλείται
τον ορατό κόσμο σαν μαρτυρούμενη ένδειξη ύπαρξης
(..όταν ορώ τα έργα των χεριών Σου../ψαλμός)


Επίγεια μάτια αδυνατούν να ατενίσουν το «απρόσιτο» φως, που η θεότητα "οικεί"

Σάββατο, 15 Ιανουαρίου 2011

Να ξαναβρούμε τη χαμένη μας ελπίδα...


Βουβοί άνθρωποι, ανέκφραστα πρόσωπα, βουβές σκέψεις, ανεκπλήρωτα όνειρα και πολλά «γιατί».
Υπήρχε η σιγουριά ότι του χρόνου όλα θα είναι καλύτερα.

Στις μέρες μας τα πράγματα έχουν αλλάξει δραματικά.

Βρισκόμαστε οι περισσότεροι σε ελεύθερη πτώση και όταν πέφτεις, δυστυχώς, δεν μπορείς να απολαύσεις την πτώση σου. Το μόνο που σκέφτεσαι είναι η πρόσκρουσή σου με το έδαφος, να έχεις τις λιγότερες απώλειες. Μας λείπει η ελπίδα, μας λείπει η προσμονή για κάτι καλύτερο που θα μας έδινε κουράγιο για να αντέξουμε. Τώρα όλοι, εκτός των γνωστών βολεμένων, νιώθουν μετέωροι.

Κοιτάζεις «δεξιά» σου και βλέπεις υποταγή, κοιτάζεις μπροστά σου και αντί για «μπροστάρηδες» βλέπεις συμβιβασμένους να πορεύονται το δρόμο που οδηγεί σε κάποιο βουλευτικό έδρανο, σε κάποιο διοικητικό θώκο η σε κάποιο άλλο υψηλό πόστο.

Κοιτάζεις «αριστερά» σου και βλέπεις κάποιους να σφυρίζουν αδιάφορα, κάποιους άλλους να κρατάνε τις «αποστάσεις» και κάποιους άλλους να έχουν κάνει μεταβολή και να μοιάζουν μ’αυτούς που βρίσκονται «δεξιά» σου. Βλέπεις και κάποιους που ψάχνουν, αναζητούν, φωνάζουν, κάνουν φασαρία είναι αλήθεια αλλά είναι ακόμη λίγοι.

Κοιτάζεις πίσω σου και βλέπεις χιλιάδες σαν και σένα να ψάχνουν ότι ψάχνεις κι εσύ.

Στο χέρι μας είναι να αποτινάξουμε όποιον και ότι δεν μας αφήνει να χαρούμε, αρκεί να ξαναβρούμε το «μαζί» και να αφήσουμε στην άκρη το «μόνος μου».Χρήστος Επαμ. Κυργιάκης
http://www.alfavita.gr/artro.php?id=17853

2 σχόλια:

  1. ΕΙΝΑΙ ΚΑΙΡΟΣ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΜΕ ΝΑ ΚΟΙΤΑΜΕ ΓΥΡΩ ΜΑΣ...
    ΚΑΙ ΝΑ ΔΟΥΜΕ ΜΕΣΑ ΜΑΣ...

    ΠΟΛΥ ΟΜΟΡΦΗ ΑΝΑΡΤΗΣΗ...ΑΤΜΟΣΦΑΙΡΙΚΗ...

    ΝΑ ΥΠΟΘΕΣΩ ΤΟ ΟΡΟΣ...

    ΚΑΛΟ ΒΡΑΔΥ ΑΔΕΡΦΕ ΜΟΥ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Γιατί όχι? ας δούμε "μαζί" και μέσα μας!.....έχει θέα,...φαντάζομαι,.... !
    και εγώ υποθέτω το όρος....άλλος Αέρας Αδερφέ μου

    Μέσα στης καρδιάς το κέντρο,
    μεγαλώνει ένα δέντρο.
    Το 'χω από μικρό παιδάκι,
    κάθε χρόνος και κλαδάκι.

    Είν' η ρίζα του βαθιά μου,
    στην ψυχή, στα όνειρά μου.
    Η σκιά του με πλακώνει,
    θα το κάψω να τελειώνει.

    Κι όλο σκάβω εκεί βαθιά μου,
    να το βγάλω απ' την καρδιά μου.
    Σ' ένα φόβο έχει ριζώσει,
    νόμιζα πως θα με σώσει.

    Μέσα στης καρδιάς το κέντρο,
    μεγαλώνει ένα δέντρο.
    Κι από τους εφτά του κλώνους,
    για καρπούς μου δίνει πόνους.

    Έπαψα να το ποτίζω,
    και τον κήπο να του χτίζω.
    Η σκιά του με πλακώνει,
    θα το κάψω να τελειώνει.

    Κι όλο σκάβω εκεί βαθιά μου,
    να το βγάλω απ' την καρδιά μου.
    Σ' ένα φόβο έχει ριζώσει,
    νόμιζα πως θα με σώσει.

    Μέσα στης καρδιάς το κέντρο,
    μεγαλώνει ένα δέντρο.
    Το 'χω από μικρό παιδάκι,
    κάθε φύλλο και φαρμάκι.

    στιχοι-μουσικη:Θ.Κοτονιας
    http://www.youtube.com/watch?v=yepRIE9lcZs&feature=related

    Άπονε πόνε γιατρέ του "πεθαμένου"
    Καλό βράδυ Αδερφέ μου

    ΑπάντησηΔιαγραφή